หลังจากที่เล่นน้ำจนเพลิน พอเริ่มเหนื่อยทั้งดงแฮและคิบอมก็ละออกจากกิจกรรมที่ทำอยู่ที่นั่งที่ริมชายหาดแทน ร่างบางเป็นคนเดินนำไปนั่งก่อนพร้อมกับจ้องมองไปยังท้องทะเลตรงหน้าเพื่อเป็นการหลีกเลี่ยงที่จะไม่สนทนาใดๆกับคิบอมเพราะเมื่อครู่ที่เผลอเล่นน้ำด้วยกันตั้งนานเขาไม่ได้รู้สึกตัวเลยสักนิด เผลอส่งยิ้มให้คิบอมไปตั้งหลายครั้ง เผลอใจสั่นไปหลายหน กลัว..กลัวว่าคิบอมจะรู้เหลือเกินว่าใจดวงนี้คิดอะไรอยู่
คิบอมเดินตามมานั่งข้างๆอย่างเงียบๆ ไม่ใช่ว่าไม่อยากคุยเเต่เขารู้อยู่แก่ใจว่าที่ดงแฮมาวันนี้เพื่อคุยกับฮันกยองให้รู้เรื่องซึ่งเขาไม่ควรทำอะไรที่จะทำให้ใจของตัวเองหวั่นไหวไปมากกว่านี้เพราะในตอนนี้..ดงแฮคงไม่รักคนที่ชื่อคิบอมเเม้เเต่น้อยกระมัง
"จะกลับที่พักหรือยัง"คำถามสั้นๆที่ดังขึ้นเเหวกความเงียบทำให้ดงแฮต้องหันไปมองใบหน้าหล่อของคนข้างๆก่อนที่จะเม้มปากเบาๆอย่างชั่งใจและถามออกมาสั้นๆ
"จะนอนที่ไหนล่ะ"
"ก็บ้านพักไง ถามอะไรโง่ๆ"ทันทีที่คิบอมพูดจบดงแฮก็แหวลั่นอย่างงอนๆ
"นี่นายหาว่าชั้นโง่เหรอ"
"ถ้านายยังหูดีอยู่ก็ใช่"คิบอมลอยหน้าลอยตาตอบก่อนที่จะลุกขึ้นและปัดเศษเม็ดทรายที่เกาะตามเเขนเเละขาออกพร้อมกับวางมือลงไปบนกลุ่มผมนุ่มของคนที่นั่งอยู่เบาๆและออกแรงขยี้ให้มันไม่เป็นทรง
"แล้วนายมายุ่งอะไรกับผมชั้นเนี่ย"ดงแฮนิ่วหน้าถามออกไปก่อนที่จะยกมือขึ้นไปปัดมือหนาออก แต่มือกาวอย่างคิบอมกลับยังคงขยี้มันต่อไปอย่างมันส์มือพร้อมตอบกวนๆ
"ปัดรังเเคให้ไง นายน่าจะขอบคุณชั้นนะ"
"คิมคิบอม!!"ร่างบางตวาดลั่นอย่างเหลืออด แต่มันก็ไม่ได้จริงจังนักเพราะรอยยิ้มหวานที่ผุดขึ้นบนใบหน้าสวย ร่างเล็กๆลุกขึ้นจนเต็มความสูงก่อนที่จะเขย่งตัวขึ้นและขยี้ผมของคิบอมบ้างซึ่งร่างสูงก็หัวเราะออกมาในความพยายามนั้น แต่ยังไม่ทันแก้เเค้นคิบอมได้นานเท่าที่ตนพอใจร่างทั้งร่างก็ถูกอุ้มขึ้นโดยน้ำมือของหนุ่มแก้มป่องเสียก่อนและก่อนที่จะตั้งตัวได้ว่าตนจะโดนอะไร ร่างทั้งร่างของดงแฮก็ลอยไปตกในน้ำทะเลตื้นๆที่เพิ่งเดินจากมาเมื่อครู่เสียเเล้ว
"อ๊ากกกก คิบอม"
"เรียกชื่อชั้นทำไม ชั้นรู้น่าว่าตัวเองชื่ออะไร"คิบอมตะโกนกลับไปพร้อมกับยิ้มออกมาอย่างกวนๆ ดงแฮหลับหูหลับตาตะกายน้ำไปมาก่อนที่จะจัดการเช็ดน้ำทะเลที่เข้าตาตนเองออกและลืมตาขึ้นจ้องหน้าคนที่สูงกว่าอย่างเอาเรื่อง
"นายกวนชั้นอีกแล้วนะ"ว่าเข้าให้พร้อมทำแก้มป่องซึ่งท่าทีนั้นเเทนที่จะทำให้คิบอมกลัวแต่มันกลับแลดูน่ารักเหลือเกิน จนใจของร่างสูงเต้นรัวและถี่เกินกว่าจะคำนวณได้ คิบอมมองสภาพของดงแฮอย่างขำๆแต่เมื่อสังเกตุเห็นว่าเสื้อของคนเปียกนั้นบางแค่ไหนก็รีบหันหน้าหนีไปในทันที
เขาลืมนึกไปได้อย่างไรกันว่าดงแฮใส่เสื้อสีขาวและบางขนาดไหน..
"ชั้นเปียกหมดเเล้วเนี่ยเห็นมั้ย แล้วจะเอาชุดที่ไหนมาเปลี่ยนล่ะ นายก็ไม่ได้บอกว่าจะมาค้างด้วยอะ"ดงแฮยังคงบ่นต่อไปโดยไม่ได้สังเกตุเลยว่าคิบอมหน้าเเดงขนาดไหน ร่างสูงหันหน้ากลับมาที่จุดเดิมพร้อมกับมองไปที่เรือนร่างของดงแฮด้วยความหลงใหล เมื่อครู่เขาพยายามอย่างที่สุดแล้วที่จะไม่มองดงแฮแต่ในตอนนี้มันห้ามไม่ไหวจริงๆ เพราะดงแฮช่างสวยเหลือเกิน
"นายก็เอาเสื้อผ้าชั้นไปเปลี่ยนก่อนสิ ชั้นไม่เคยเอากลับไปหรอกเวลามาค้างที่นี่น่ะ"ดงแฮยู่หน้าใส่ก่อนที่จะพยักหน้ารับอย่างเสียไม่ได้ แต่เมื่อยืนนิ่งอยู่สักพักก็ต้องตัวชาด้วยความอายเมื่อเห็นสายตาจาบจ้วงของคนตรงหน้าที่มองมาทางร่างกายตน มือเรียวรีบวักน้ำทะเลสาดใส่คนจอมลามกโดยทันทีพร้อมร้องลั่น
"มองอะไรเนี่ย ห๊ะ"
"อะไรของนายเนี่ย ชั้นยังไม่ได้ทำอะไรเลยนะ"คิบอมพูดกลับไปก่อนที่จะวิ่งหนีร่างเล็กที่วิ่งมาทางตน
"เห็นอยู่ตำตายังจะมาแก้ตัวอีก"ดงแฮร้องลั่นพร้อมกับวิ่งตามไปพร้อมเสียงหัวเราะที่ออกมาจากปากของคิบอม ดงแฮหน้าแดงก่ำพร้อมตะโกนด่าคิบอมลั่นหาด ในใจก็หนึกหวั่นไหวเพราะคิบอมในตอนนี้กับเมื่อก่อนแตกต่างกันโดยสิ้นเชิง เมื่อก่อนคิบอมของดงแฮจะเป็นผู้ชายที่อ่อนโยน ไม่ว่าเขาจะขออะไรคิบอมจะตอบรับอย่างสุภาพและยอมทำตามเสมอและไม่เคยคิดจะขัดหากเขาอยากทำอะไรแต่คิบอมในวันนี้กลับเอาแต่กวนประสาทและไม่ยอมรับฟังคำพูดใดๆจากปากดงแฮเลยเเม้เเต่น้อยซ้ำร้ายยังแกล้งกันได้ทุกวิถีทางเสียอีก
เฮ้อ..งั้นผมจะคิดเสียว่าวันนี้ผมได้เรียนรู้นิสัยอีกแบบของเขาก็แล้วกันนะ..
ดงแฮทรุดตัวลงนั่งบนเตียงทั้งๆที่ยังเปียกชุ่มไปทั้งตัว แต่เพราะอยากนั่งพักจริงๆจึงต้องยอมให้เตียงเปียกอย่างช่วยไม่ได้ ตาคู่สวยก็จ้องคิบอมไปด้วยพร้อมออกปากไล่
"จะไปได้หรือยัง เดี๋ยวชั้นจะอาบน้ำแล้ว"
"ชั้นจะนอนที่นี่"คิบอมตอบกลับเสียงห้วน พร้อมกับดงแฮที่ทำตาโตด้วยความตกใจ
"เฮ้ย ได้ไงอะ ชั้นไม่ให้นายนอนที่นี่"ดงแฮออกปากไล่อีกครั้งพร้อมลุกขึ้นยืนเเละดันร่างของคิบอมให้ออกห่าง แต่ร่างสูงกลับยืนนิ่งพร้อมถอนหายใจออกมาอย่างเหนื่อยใจ
"ใช่ว่าชั้นจะอยากนอนกับนายเสียเมื่อไหร่ แต่นี่มันก็เย็นมากแล้วนะดงแฮ แม่บ้านที่นี่ทำความสะอาดห้องให้ทันก็แค่ห้องเดียวนี่แหละ"คิบอมร่ายออกมายาวๆด้วยความเหนื่อยเพราะตนก็รู้สึกเพลียไปไม่น้อยกว่าอีกคน ไหนจะถูกวิ่งไล่และจิกตีอีก พลังงานที่มีย่อมเสียไปไม่น้อยทีเดียว
"...."ดงแฮยืนนิ่งก่อนที่ถอนใจออกมาเเละเดินกลับไปนั่งที่เดิมและนั่งเงียบไปพักหนึ่งก่อนที่จะเอ่ยถามออกมาเบาๆ
"แล้วนายจะให้ชั้นใส่เสื้อผ้าที่ไหนล่ะ"
"ห้องนี้ชั้นไม่เคยมานอนด้วยสิ รู้สึกว่าจะมีแต่คุณฮันกยองที่เปิดห้องนี้ใช้อยู่ครั้งสองครั้งน่ะ เดี๋ยวชั้นลองหาชุดเจ้านายให้ก็แล้วกัน"คิบอมพูดออกมายาวๆอีกครั้งก่อนที่จะเดินไปเปิดตู้เสื้อผ้าเเละค้นเสื้อผ้าที่คิดว่าดงแฮน่าจะใส่ได้ แต่ก็ต้องแปลกใจเมื่อค้นไปสักพัก ด้านในสุดของตู้กลับมีแต่เสื้อผ้าตัวที่น่าจะพอดีกับดงเเฮอยู่ไม่น้อยทีเดียว
แล้วเจ้านายของเขาจะมีเสื้อไซส์นี้ได้อย่างไรกัน?
"แปลก.."ทั้งๆที่คิบอมพูดขึ้นเบาๆแต่ดงแฮที่ได้ยินคำพูดนั้นก็แทรกถามขึ้นมาด้วยความสงสัย
"แปลกอะไร"
"ทำไมมีเสื้อผ้าไซส์ขนาดนี้อยู่ในตู้ได้ก็ไม่รู้"คิบอมตอบกลับไปพร้อมหยิบเสื้อสีผ้าอ่อนซึ่งเป็นสีที่เจ้านายของเขาย่อมไม่ใส่อย่างแน่นอนขึ้นมาชูให้ดู ซึ่งทันทีที่ดงแฮได้เห็นเสื้อตัวนั้นก็ทำหน้าเหมือนเห็นผี ยิ่งทำให้คิบอมสงสัยหนักเข้าไปใหญ่
"เป็นอะไรไป"
"ปะ..เปล่า ไหน ขอชั้นดูหน่อยสิ"มือเรียวยื่นออกไปข้างหน้าพร้อมกับเสื้อตัวเล็กๆที่ลอยมาตกลงบนมืออย่างพอดิบพอดี ดงแฮไล่มองตั้งเเต่ปกเสื้อลามมาจนถึงชายเสื้อด้านล่างพร้อมกับน้ำสีใสที่คลออยู่เต็มสองตา ความทรงจำเมื่อครั้งที่เคยมาเที่ยวที่เกาะเเห่งนี้กับฮันกยองเพียงสองคนเเว่บขึ้นมาในหัวพร้อมกับความรู้สึกผิดที่ล้นอยู่เต็มอก
"ดงแฮ เสร็จหรือยังครับ"ฮันกยองร้องเรียกร่างเล็กที่รีบจัดกระเป๋าอยู่ภายในห้อง ดงแฮรีบยัดเสื้อผ้ามากมายลงในกระเป๋าพร้อมกับตะโกนออกไปด้านนอก
"ยังจัดกระเป๋าไม่เสร็จเลยอะเกิง รออีกนิดนึงได้มั้ย"
"อ่า ชั้นมีงานต้องทำต่อนี่สิ เอาอย่างนี้ก็แล้วกัน ดงแฮก็ทิ้งเสื้อผ้าที่เหลือไว้ที่นี่ก็แล้วกัน วันหลังเวลามาที่นี่จะได้ไม่ต้องจัดกระเป๋าเสื้อผ้าให้เสียเวลา มาเปิดตู้หยิบเสื้อไปใส่ได้เลย ดีมั้ย"ร่างสูงถามยิ้มๆพร้อมกับเดินมาหยิบเสื้อผ้าที่กองๆอยู่ในกระเป๋าออกไปส่วนหนึ่งโดยไม่รอคำตอบจากปากบางเลยแม้แต่น้อยเพราะรู้ว่าดงแฮไม่มีทางขัดเขาอยู่แล้ว
"จริงเหรอเกิง เราจะได้กลับมาที่นี่กันอีกใช่มั้ย"ดงแฮถามเสียงใสดวงตาคู่สวยเป็นประกายเมื่อรู้ว่าจะได้กลับมายังสถานที่ที่สวยงามแห่งนี้อีก ฮันกยองพยักหน้ารับพร้อมกับหัวเราะออกมาเบาๆด้วยความพึงพอใจที่เห็นคนรักมีความสุขขนาดนี้
"อ๊า รักเกิงที่สุดเลยอะ"พูดจบก็ลุกขึ้นจากเตียงพร้อมกับเดินมากอดคนรักไว้เเน่น โดยในตอนนั้นเขาไม่รู้เลยว่าอีกไม่กี่วันให้หลังความรักของทั้งคู่ต้องจบลงอย่างน่าเสียดายเพียงไหน..
เมื่อนึกย้อนกลับไปก็ตื้นตันขึ้นมาอย่างบอกไม่ถูก ตั้งเเต่ที่เขาทิ้งฮันกยองไปจวบจนถึงวันนี้ดงแฮคิดมาตลอดว่าชายหนุ่มคงเอาเสื้อผ้าพวกนี้ไปเผาทิ้งหมดเเล้ว แต่ไม่เลย..มันยังคงอยู่ที่เดิม อยู่ภายในตู้เสื้อผ้าด้านในสุดเพราะเขายัดมันเอาไว้ด้วยความเร่งรีบในวันนั้น..
"ดงแฮ..เป็นอะไรไปน่ะ"คิบอมถามขึ้นเบาๆพร้อมกับเดินมาหยุดอยู่ตรงหน้าร่างบางที่นั่งก้มหน้านิ่งมองชิ้นผ้าในมือทั้งน้ำตา มือหนาวางลงที่ไหล่มนพร้อมกับจ้องมองใบหน้าหวานด้วยความสงสัย
"ปละ..เปล่าหรอก ชั้นไปอาบน้ำก่อนก็แล้วกันนะ"ดงแฮเงยหน้าขึ้นพร้อมยิ้มออกมาอย่างฝืนๆก่อนที่จะลุกขึ้นเต็มความสูงเเละเดินไปรื้อกางเกงขาสั้นที่น่าจะยังอยู่ในตู้เสื้อผ้าออกมาพร้อมกับเดินเข้าห้องน้ำไป ปล่อยให้คิบอมยืนนิ่งจ้องมองแผ่นหลังบางที่หายเข้าไปในห้องน้ำด้วยความสงสัย
มันยังมีอะไรบางอย่างที่ผมยังไม่รู้อีกใช่ไหม?
"ง่วงเเล้วหรือไง ยังไม่ค่ำเลยนะ"ฮันกยองเอ่ยถามขึ้นพร้อมกับทรุดตัวลงนั่งข้างๆฮีชอลที่นอนเหม่ออยู่บนเตียง ร่างบางส่ายหน้าช้าๆเป็นคำตอบก่อนที่จะพูดขึ้นเบาๆ
"ไม่ง่วง แต่เพลีย"
"เพลียอะไร วันนี้ชั้นยังไม่เห็นนายจะไปวิ่งเล่นให้เสียเหงื่อที่ไหนเลยนี่"ชายหนุ่มแกล้งหยอกพร้อมกับก้มหน้าลงหอมที่แก้มใสเพื่อเรียกสีหน้างอนๆจากฮีชอลซึ่งมันก็เป็นไปตามคาดเมื่อร่างบางยู่ปากใส่อย่างงอนๆและตอบกลับเสียงเข้ม
"แล้วที่นายลากชั้นเข้าห้องน้ำไปเมื่อตอนบ่ายนั่นไม่ทำให้ชั้นเพลียเลยใช่มั้ย"ไม่พูดเปล่าเเต่มือบางกลับยกขึ้นตีเข้าไปที่ไหล่กว้างอย่างเหลืออดและทั้งๆที่มันไม่ได้เจ็บอะไรมากมายแต่ร่างสูงกลับเเสดงท่าทางออกมาราวกับว่ามันสร้างความเจ็บปวดให้อย่างมากมายยิ่งทำให้ฮีชอลหมั่นไส้มากขึ้นไปอีก
"โอ้ย มันเจ็บนะเนี่ย เดี๋ยวชั้นก็ช้ำหมดหรอก"
"ชั้นจะนอนแล้ว กรุณาอย่ารบกวน"ฮีชอลตะโกนส่งเสียงดังใส่เพราะรู้ว่าพูดอะไรออกไปมันก็ไม่ทำให้ฮันกยองสะทกสะท้านอะไรอยู่ดี ความรู้สึกในตอนนี้ราวกับตนเป็นนักโทษที่ถูกคุมขัง อาจจะได้ออกมาข้างนอกแต่ก็เหมือนคนต้องโทษที่ถูกเปลี่ยนที่คุมขังก็เท่านั้นเอง
มันจะมีประโยชน์อะไรที่ได้มาทะเล..แต่ตัวของผมกลับถูกกักขังให้อยู่แต่ในห้องสี่เหลี่ยมแคบๆแบบนี้..
"ไม่พอใจอะไรก็บอกมาตรงๆสิ ไม่พูดออกมาเเล้วชั้นจะรู้มั้ย"ฮันกยองถอนหายใจออกมาเฮือกใหญ่พร้อมกับดึงเเขนเล็กๆให้ลุกขึ้นมาคุยกันให้รู้เรื่อง ฮีชอลอิดออดไม่ยอมลุกอยู่สักพักแต่เมื่อชายหนุ่มออกแรงดึงมากกว่าเดิมก็จำต้องลุกขึ้นมานั่งพิงกับหัวเตียงเเต่โดยดี
"อะไรๆนายก็เอาแต่ใจตลอดอะ ชั้นจะไปเดินเล่นนายก็ไม่ให้ไป แล้วนี่ชั้นจะนอนนายก็ยังให้ชั้นลุกขึ้นมาอีก นายคิดจะให้ชั้นได้ทำอะไรตามใจตัวเองบ้างหรือเปล่า ฮันกยอง"ฮีชอลระบายความรู้สึกออกมาอย่างเหลืออด จริงอยู่ที่เขาตอบรับสัมผัสจากฮันกยองแทบทุกครั้งที่ชายหนุ่มต้องการ แต่ความปรารถนาลึกๆนั้นก็คือการได้เดินเล่นริมชายหาดของที่นี่มากกว่า
"แล้วตอนนี้นายอยากทำอะไรล่ะ นอนหรือว่าเดินเล่น"ฮันกยองถามเสียงเรียบ พยายามห้ามตัวเองไม่ให้อารมณ์เสียเพราะหากเขาได้เผลอตวาดใส่ฮีชอลไปแล้วคงทำให้ร่างบางรู้สึกแย่พอสมควร
"...."
"ถ้านายไม่ตอบชั้นจะตัดสินใจแทนนายอีกครั้งนะ"ชายหนุ่มพูดเสียงเข้มพร้อมกับรอคอยคำตอบจากปากฮีชอล แต่เมื่อรอจนผ่านไปเกือนนาทียังไม่มีคำพูดใดเล็ดลอดออกจากปากอิ่มจึงตัดสินใจแทนร่างบางอีกครั้งตามที่พูด
"งั้นไปเดินเล่นกัน"
ทั้งๆที่ตั้งใจจะออกมารับอากาศบริสุทธิ์ยามเย็นเสียหน่อยเเต่มันก็เข้าอีหรอบเดิมอีกจนได้เพราะกว่าจะออกมาจากบ้านพักได้ก็เริ่มค่ำเเล้ว ลมทะเลเริ่มพัดเข้ามาแรงขึ้นเรื่อยๆไม่ต่างจากเมื่อวานเเม้เเต่น้อย ร่างบางที่อุตส่าห์หลงดีใจว่าจะได้เดินเล่นที่ริมหาดสักครั้งก็อดที่จะหันไปค้อนใส่คนข้างตัวไม่ได้
"มองชั้นเเบบนั้นทำไมน่ะ ใครจะไปรู้ล่ะว่ามันจะเป็นแบบนี้"ฮันกยองเลิกคิ้วขึ้นสูงพร้อมกับเดินนำไปเพื่อหลีกเลี่ยงการปะทะคารมยามเย็น ฮีชอลที่อ้าปากเตรียมจะต่อว่าจึงจำต้องหุบปากและเดินตามไปอย่างเงียบๆอย่างเสียมิได้
"หนาวหรือเปล่า"เดินนำไปได้แค่ไม่กี่ก้าวก็หยุดนิ่งพร้อมเอ่ยถามขึ้นเสียดื้อๆ ฮีชอลจ้องหน้าฮันกยองด้วยความไม่เข้าใจก่อนที่จะส่ายหัวช้าๆเป็นคำตอบ
"ไม่อะ ยังน้อยกว่าเมื่อวาน"
"ก็ดีแล้ว อย่าเเข็งตายซะก่อนล่ะเพราะยิ่งดึกมันจะยิ่งหนาว"ฮันกยองเอ่ยเตือนเสียงเรียบพร้อมกับเอามือล้วงกระเป๋ากางเกงและเดินนำไปอีกครั้งทำให้คนที่ถูกทิ้งให้ยืนอยู่เบื้องหลังเกาหัวตนเองด้วยความงง
"อะไรของเค้าวะเนี่ย"
จุดหมายที่ฮันกยองพาฮีชอลมาทำให้ร่างบางยิ่งแปลกใจมากขึ้นกว่าเดิมเพราะมันคือท่าเรือซ้ำยังมีเรือพร้อมสารถีจอดเทียบท่าไว้เรียบร้อยเเล้ว ฮีชอลละสายตาออกจากภาพตรงหน้าพร้อมกับถามคนข้างตัวด้วยความสงสัย
"นี่นายจะพาชั้นกลับเเล้วเหรอ"
"เปล่า ชั้นเเค่จะพานายนั่งเรือตอนกลางคืนน่ะ ไม่อยากลองบ้างหรือไง"ฮันกยองหันมาตอบยิ้มๆก่อนที่จะเดินลงไปนั่งบนเรือก่อน โดยไม่รอให้ร่างบางได้ท้วงอะไรอีก ฮีชอลยืนนิ่งอยู่สักพักแต่เมื่อร่างสูงเริ่มส่งสายตาแกมขู่บังคับมาจึงถอนหายใจออกมาเบาๆและค่อยๆเดินลงไปนั่งเคียงข้างชายหนุ่มเเต่โดยดี
"นี่ใช่มั้ยที่นายบอกว่าจะไม่บังคับชั้นน่ะ"บ่นพึมพัมเบาๆพร้อมกับหันหน้าหนีจากคนเอาแต่ใจไปมองวิวข้างทางเเทน ฮันกยองทำเป็นหูทวนลมไม่ได้ยินคำพูดของคนที่มาด้วยกันก่อนที่จะดีดนิ้วเบาๆเป็นสัญญาณให้เรือออก
ทะเลยามค่ำคืนย่อมหนาวเย็นเป็นธรรมดาอยู่แล้ว แต่การที่ได้มานั่งเรือพร้อมกับลมที่พัดผ่านมาอย่างเเรงอีกย่อมทำให้คนที่ไร้ภูมิต้านทางอย่างฮีชอลตัวสั่นได้ไม่ยาก จากที่ปากดีว่าไม่หนาวๆกลับตัวสั่นงกๆราวกับลูกหมาตกน้ำ ร้อนถึงฮันกยองที่ต้องถามออกมาด้วยความเป็นห่วง
"เป็นอะไรหรือเปล่าน่ะ ไหนบอกว่าไม่หนาวไง"
"นั่นมันก่อนที่ชั้นจะรู้ว่านายจะพามานั่งเรือวิบากนี่"ฮีชอลแหวกลับเสียงสั่นปากสั่นไปหมด มือเรียวกอดเข้าที่อกแน่นพร้อมกับขดตัวซุกใบหน้าหวานลงกับอ้อมแขนตนเอง
"เฮ้อ ชั้นจะไปรู้มั้ยเนี่ยว่าผลจะออกมาเป็นแบบนี้"ชายหนุ่มถอนหายใจออกมายาวๆก่อนที่จะเอื้อมมือไปโอบกอดร่างเล็กเอาไว้ ฮีชอลที่อยู่ๆก็ตกไปอยู่ในอ้อมกอดของอีกฝ่ายตาเบิกกว้างด้วยความตกใจ มือเรียวขยับเล็กน้อยหวังจะผลักเเขนของฮันกยองออก แต่เมื่อเสียงทุ้มดังขึ้นเบาๆข้างหูก็ตัวเเข็งทื่อยินยอมให้กอดแต่โดยดี
"อยู่นิ่งๆนะคนดี อยู่แบบนี้แหละจะได้ไม่หนาว"
"อะ..อืม"
จากที่ตอนแรกต่อล้อต่อเถียงกันไม่หยุด แต่เมื่อมีบรรยากาศเงียบสงบกับอ้อมกอดอุ่นๆมาเยือนเข้าหน่อยปากบางก็แทบไม่สามารถเอื้อนเอ่ยคำพูดใดๆออกมาได้อีกเพราะในใจลึกๆก็รู้สึกดีไม่น้อยที่ฮันกยองเริ่มเอาใจใส่ตนมากขึ้นกว่าเเต่ก่อน ครั้นจะด่าก็กลัวว่าจะทำให้บรรยากาศดีๆที่เริ่มก่อตัวหายไปจึงทำได้เพียงซุกหน้าลงกับเเขนของอีกฝ่ายอย่างเงียบๆเท่านั้น
"ไม่คิดจะพูดอะไรหน่อยหรือไง"เสียงทุ้มดังขึ้นพร้อมกับคลายอ้อมแขนออก ฮีชอลเงยหน้าขึ้นมองใบหน้าหล่อของคนถามก่อนที่จะส่ายหน้าน้อยๆและตอบเบาๆ
"ไม่รู้จะพูดอะไรอะ"ดวงตาคู่โตหรี่ลงเล็กน้อยราวกับคนที่เพลียมาทั้งวันเเละต้องการนอนพัก ฮีชอลเอนกายลงซบกับแผงอกกว้างของชายหนุ่มด้วยความเหนื่อยล้าจากกิจกรรมที่ทำมาทั้งวันซึ่งฮันกยองก็ไม่ได้ว่าอะไร ร่างสูงทำเพียงเเค่นั่งนิงๆเป็นที่พักพิงให้กับฮีชอลอย่างเงียบๆเพราะเขารู้ตัวดีว่าตนเป็นสาเหตุที่ทำให้ร่างบางเหนื่อยล้าได้ถึงขนาดนี้
ลมที่พัดเข้ามาเริ่มเเรงขึ้นเรื่อยๆจนฮันกยองนึกหวั่นว่าอาจทำให้เรือล่มได้ ชายหนุ่มหันไปสั่งให้คนขับวกเรือกลับก่อนที่จะก้มหน้ามองชายหน้าหวานที่ตอนนี้เข้าสู่นิทราเเล้ว ร่างสูงเผลอยิ้มออกมาบางๆเมื่อไล่มองตั้งเเต่ดวงหน้าหวานไปจนถึงเรือนร่างบอบบางที่ต้องสายลมและแสงจันทร์ยามค่ำคืน
ทำไมนายถึงสวยแบบนี้นะ..คิมฮีชอล..
"ฮีชอล.."เสียงทุ้มร้องเรียกพร้อมสั่นที่เเขนเรียวเบาๆเมื่อเรือกลับมาจอดเทียบท่าเรียบร้อยเเล้ว แต่ร่างที่หลับตาอยู่ในอ้อมกอดของเขายังคงแน่นิ่งและหายใจเข้าออกอย่างสม่ำเสมอเช่นเดิม ฮันกยองพยายามร้องเรียกอยู่สักพักแต่เมื่อไม่มีปฎิกิริยาตอบรับจากร่างเล็กจึงทำได้แค่ถอนหายใจออกมาอีกครั้งในรอบวันเเละช้อนร่างบางขึ้นอุ้มเเละเดินลงจากเรือไป
มาเฟียหนุ่มรีบเร่งฝีเท้ากลับไปยังบ้านพักพร้อมกับวางร่างบอบบางที่หลับสนิทลงกับเตียงนุ่มอย่างเบามือ ดวงหน้าหวานยามหลับช่างสวยยามไร้ซึ่งความดื้อรั้นอย่างตอนที่กำลังตื่น มือเรียวลูบไล้ที่ผิวเนียนด้วยความหลงใหลสายตาคู่คมมองไปทั่วเรือนร่างเพรียวบางราวกับต้องมนต์ แต่เมื่อเสียงเคาะประตูดังขึ้นปะทะกับโสตการได้ยินจึงหลุดจากภวังค์ก่อนที่จะส่ายหัวน้อยๆไล่ความคิดฟุ้งซ่านให้หายไป
สองขาก้าวยาวๆไปที่ประตูก่อนที่จะเปิดมันออกอย่างเเรงและก็นึกอยากจะตบหัวตัวเองสักล้านรอบที่ไม่ดูให้ดีๆเสียก่อนว่าคนที่ถือวิสาสะมารบกวนผู้อื่นในยามค่ำคืนเช่นนี้คือใคร
"มาทำไม"น้ำเสียงห้วนๆถูกส่งไปทำให้ดงแฮหน้าซีดเล็กน้อย แต่เพราะรู้อยู่แก่ใจว่าหากมาทักในยามนี้จะเจออะไรจึงยังยิ้มสู้กลับไปและเเสร้งทำเสียงหวานได้อยู่
"ชั้นอยากคุยกับนาย.."
"ชั้นไม่มีอะไรจะคุยกับนาย"มือเรียวที่ยังคงจับที่ลูกบิดอยู่ตั้งท่าจะดันประตูปิด แต่ร่างบางกลับดันตัวเอาไว้เสียก่อน ดงแฮมองอดีตคนรักด้วยความปวดร้าว ฮันกยองเบนหน้าหนีตาคู่ที่เต็มไปด้วยน้ำสีใสของร่างบางตรงหน้า ไม่อยากเห็นหน้าของดงแฮอีกไม่ว่าจะเป็นในตอนไหนก็ตาม ความรู้สึกรักและห่วงใยเขาได้ทิ้งมันไปตั้งเเต่ฮีชอลเข้ามาในชีวิตแล้วเสียด้วยซ้ำ ฮันกยองเพิ่งรู้ใจตัวเองเมื่อครู่นี้เองว่าเขารักฮีชอลเข้าเสียเเล้ว และจะไม่มีวันปล่อยชายหนุ่มหน้าหวานที่นอนอยู่บนเตียงไปอย่างแน่นอน ถึงเเม้จะยังตัดใจทำอะไรดงแฮไม่ลงแต่ที่เป็นแบบนั้นไม่ใช่เพราะยังรักหากแต่ยังนึกถึงความทรงจำดีๆที่เคยมีร่วมกัน หากจะทำลายมันด้วยคำว่า ฆ่า ก็คงจะเกินไป
"แต่ชั้นมี"ดงแฮเริ่มพูดเสียงเข้มขึ้นพร้อมกับดันประตูให้เปิดออกอีกครั้ง เจ้าของห้องพยายามดันประตูกลับไปเพื่อปิดแต่เมื่อทำเเบบนั้นก็ถูกกระเเทกกลับมาด้วยเเรงของอีกฝ่ายตามเดิม ชายหนุ่มถอนหายใจออกมาเฮือกใหญ่พร้อมกับจ้องหน้าหวานๆของดงแฮด้วยความหงุดหงิด
"มีอะไรก็ว่ามา"ดงแฮยิ้มออกมาน้อยๆเมื่อได้ยินอีกฝ่ายพูดจนจบประโยค ดวงหน้าที่หมองอยู่เมื่อครู่เริ่มมีสีเลือดฝาดขึ้นเล็กน้อย ตาคู่สวยเเอบชำเลืองมองไปที่เตียงด้านในห้องและเมื่อสายตาปะทะเข้ากับร่างที่นอนหลับอยู่บนนั้นก็ยิ้มออกมาบางๆ
แผนการใกล้จะสำเร็จเเล้วสินะ..
"ชั้นอยากขอร้องนาย"
"ขอร้อง..ขอร้องอะไร"ร่างสูงเลิกคิ้วขึ้นสูงก่อนที่จะถามกลับด้วยน้ำเสียงยียวน
"ปล่อยฮีชอลไป"คำพูดสั้นๆที่ตอบกลับมาทำให้มาเฟียหนุ่มตัวชาไปพักหนึ่ง ฮันกยองกัดฟันเเน่น ไม่นึกว่าดงแฮจะพูดออกมาเเบบนี้ ไม่รู้ว่าร่างเล็กตรงหน้าไปรู้อะไรมาถึงได้กล้าสั่งเขาเเบบนี้ได้
"ทำไมชั้นต้องทำด้วย"ฮันกยองถามเสียงห้วน ใบหน้าหล่อบึ้งตึงอย่างเห็นได้ชัด มือที่เมื่อครู่ใช้ค้ำประตูเปลี่ยนตำแหน่งเป็นกอดรอบเอวตนเองไว้เเทนเพื่อรอคำตอบจากอีกฝ่าย
"นายไม่ได้รักเขาจริงๆหรอก ปล่อยฮีชอลไปหาคนที่รักเขาจริงๆดีกว่า"ดงแฮให้เหตุผลเข้าช่วยแต่ดูเหมือนว่าฮันกยองจะไม่เห็นด้วยกับความคิดนั้น ใบหน้าหล่อทั้งบึ้งตึงเเละดูอารมณ์เสียมากขึ้นกว่าเดิมเมื่อเจอคำพูดที่ออกไปทางสบประมาทจากปากเรียว
"นายจะไปรู้อะไรดงแฮ คนที่หายหัวไปที่ไหนก็ไม่รู้ตั้งสองปีจะมารู้อะไร!!"ร่างสูงตวาดลั่นพร้อมกับผลักอกคนตรงหน้าเต็มแรงส่งผลให้ดงแฮเซไปด้านหลังเพราะเเรงกระทำที่มากกว่าตนนัก ใบหน้าหวานแสดงสีหน้าเจ็บปวดออกมาชั่วครู่ก่อนที่จะฝืนยิ้มออกมาและแสร้งแค่นหัวเราะใส่มาเฟียที่ยืนหน้าโหดอยู่ตรงหน้าอย่างไม่เกรงกลัวเพราะถึงฮันกยองจะรักหรือรู้สึกดีกับฮีชอลมากแค่ไหนแต่การที่ชายหนุ่มยังเก็บเสื้อผ้าของเขาเอาไว้มันก็น่าคิดอยู่เหมือนกันว่าเขายังตัดใจจากดงแฮไม่ขาด
"นายจะไปรู้อะไรล่ะเกิง นายไม่รู้หรอกว่าชั้นเจออะไรมาบ้าง นายไม่เคยถามเหตุผลว่าทำไมชั้นถึงทำแบบนั้น นายไม่เคยเห็นเลยว่าชั้นกังวลเรื่องอะไรตลอดเวลาที่เราคบกันเลย แล้วตอนนี้นายจะมาไล่ชั้นเหมือนหมูเหมือนหมาไม่ได้นะ"ร่างบางตวาดกลับบ้างพร้อมก้าวยาวๆกลับไปยืนที่เดิม มือเรียวคว้าเข้าที่เสื้อเชิ้ตเนื้อดีของชายหนุ่มเเละดึงมันอย่างเเรงพร้อมจ้องใบหน้าหล่อและพูดต่อ
"ถามใจตัวเองเถอะว่าต้องการใครกันเเน่ ชั้น..หรือฮีชอล"
"....."ฮันกยองยืนนิ่งพร้อมก้มลงมองมือเล็กๆที่เกาะเสื้อของตนอยู่ด้วยความหงุดหงิดใจที่ไล่ยังไงดงแฮก็ยังหน้าด้านยืนอยู่แถมยังพูดจายียวนเขาซ้ำแล้วซ้ำเล่า ชาหยนุ่มเม้มปากแน่นก่อนที่จะตอบเสียงเข้ม
"ชั้นเลือกฮีชอล"
"เกิง.."
"ชั้นเลือกฮีชอลทุกกรณีถึงเเม้อีกชื่อที่นายจะเอามาให้เลือกคือใครชั้นก็จะเลือกคิมฮีชอล พอใจหรือยัง!!"ฮันกยองพูดตอกกลับไปเสียงดังฟังชัด ตาคู่คมมองดงแฮอย่างเหยียดหยามและดูถูกพร้อมแค่นยิ้มส่งให้เป็นของแถม
"ถ้านายอยากได้ผู้ชายนักก็ไปหาคนอื่นเถอะ ชั้นมันสูงเกินไป เกินกว่าที่คนอย่างนายจะมายุ่งเกี่ยวด้วย อีดงแฮ"
"เกิง!!"ดงแฮจวาดลั่นด้วยความโมโห ไม่นึกว่าคำพูดร้ายๆเช่นนี้จะออกมาจากปากของอดีตคนรักที่เคยรักเขาจนหมดหัวใจ มือเรียวยิ่งออกแรงดึงที่เสื้อของอีกฝ่ายด้วยความโกรธซึ่งฮันกยองก็ทำเพียงส่งยิ้มมาให้อย่างเป็นต่อ
"คนชื่อหานเกิงตายไปตั้งนานเเล้วดงแฮ อย่าเรียกชื่อนั้นอีก"
..ปึง..
ขาเรียวเตะเข้าที่ประตูเต็มแรงด้วยความหัวเสียทันทีที่ละมือออกจากเสื้อของชายหนุ่มเรียบร้อยเเล้ว ฮันกยองส่ายหน้าในความหัวดื้อของดงแฮก่อนที่จะพูดออกมาเบาๆ
"จะรั้นไปถึงไหน ระบายกับประตูไปก็ไร้ประโยชน์น่า"
"เเล้วนายจะเสียใจ"ดงแฮพูดออกมาเสียงเเผ่วราวกับจะให้ได้ยินกันเพียงสองคนเท่านั้น ริมฝีปากสีหวานยกยิ้มขึ้นด้วยความพึงพอใจเมื่อรู้ว่าสิ่งที่ตนคิดไว้กำลังจะเป็นจริงเเล้ว มือเรียวคว้าเข้าที่ต้นคอของอีกฝ่ายโดยที่ร่างสูงไม่ทันได้ตั้งตัวปากของทั้งคู่ก็แนบสนิทกันทันที
"อืมม"ฮันกยองครางออกมาในลำคอเบาๆพร้อมกับตอบรับลิ้นเล็กๆที่สอดใส่เข้ามาภายในโพรงปากอย่างลืมตัวเพราะสัมผัสจากดงแฮที่เขาเคยได้ทำมันอยู่ทุกวันในตอนนี้เมื่อได้มาเจออีกครั้งก็ย่อมเผลอไผลไปตามธรรมดา มือเล็กเลื่อนขึ้นไปลูบที่กลุ่มผมนุ่มของฮันกยองพร้อมกดใบหน้าหล่อให้เเนบชิดกับตนมากขึ้นพร้อมเอียงหน้าเล็กน้อยให้ตาคู่สวยได้เห็นพยายามรู้เห็นในเหตุการณ์อีกคนที่นั่งทำตาโตอยู่บนเตียง
ฮีชอลมองภาพตรงหน้าอย่างไม่อยากจะเชื่อสายตาตัวเอง เขาเริ่มรู้สึกตัวเมื่อได้ยินเสียงคนตวาดใส่กันเเต่ก็ไม่ได้สนใจมากนักแต่เมื่อได้ยินเสียงคนเตะประตูอีกครั้งก็ลืมตาตื่นขึ้นมาเพราะความอยากรู้อยากเห็น และทันทีที่ลืมตาภาพของฮันกยองและดงแฮที่ยืนบดเบียดเเนบชิดพร้อมแลกจูบกันด้วยความเร่าร้อนก็ปรากฏสู่สายตา น้ำตาเริ่มไหลคลอเต็มหน่วยเมื่อเห็นว่าร่างสูงไม่ยอมละห่างจากดงแฮเสียที ยิ่งเห็นลิ้นของทั้งคู่ที่แลกเปลี่ยนความหวานกันเเล้วก็ยิ่งเจ็บ
ไม่รู้ว่าทำไมหัวใจถึงเจ็บได้ถึงขนาดนี้..
ดงแฮรู้..รู้ว่าฮีชอลรักฮันกยอง ตั้งเเต่ครั้งเเรกที่ได้เห็นฮีชอลกับฮันกยองอยู่ด้วยกันเขาก็สามารถสังเกตความรู้สึกของคนทั้งสองได้จากสายตา บางทีเหตุผลที่ฮีชอลยังคงอยู่กับฮันกยองอาจไม่ใช่เพราะหนีไม่ได้แต่เป็นเพราะไม่ต้องการหนีต่างหาก ตั้งเเต่การขึ้นเสียง ตวาดใส่ และการเตะประตูนั้นเป็นเพียงละครตบตาฮันกยองเท่านั้นเอง เป้าหมายที่เเท้จริงคือฮีชอลต่างหาก
เพราะหากดงแฮทำเสียงดังมากเท่าไหร่โอกาสที่ฮีชอลจะตื่นมาเห็นฉากนี้ก็จะมากยิ่งขึ้น..
ริมฝีปากของทั้งคู่ผละออกจากกันเมื่อดงแฮทุบเบาๆที่อกกว้าง ฮันกยองรีบเช็ดปากตัวเองทันทีเมื่อรู้สึกตัวว่าคนตรงหน้าคือใคร สายตาของมาเฟียหนุ่มมองไปที่ร่างบางของอดีตคนรักด้วยความเหยียดหยามแต่ก่อนที่จะได้พูดว่าอะไรออกมาดงแฮก็เป็นฝ่ายพูดขึ้นเสียก่อน
"นายแพ้เเล้ว"
"อะไรของนาย"ฮันกยองหลิ่วตาถามด้วยความสงสัย แต่เมื่อเห็นดงแฮมองไปที่เตียงก็หันหลังกลับไปมองบ้างและก็ต้องยืนตาค้างตัวแข็งทื่อด้วยความตกใจเมื่อเห็นฮีชอลนั่งนิ่งพร้อมจ้องมาที่ตนกับดงแฮด้วยความปวดร้าว
"ฮีชอล.."
"ไม่ต้องมาเรียกชื่อชั้น"ฮีชอลตะคอกกลับเสียงสั่นพร้อมลุกขึ้นจากเตียงเเละเดินมาหยุดยืนตรงหน้าฮันกยองและพูดต่อ"นายว่าแต่ชั้นชอบผิดคำพูด แต่ตัวนายนั่นแหละที่ไม่รักษาสัญญา"
"ฮีชอล.."ฮันกยองเรียกชื่อร่างบางตรงหน้าอีกครั้ง ไม่รู้จะพูดอะไรนอกจากคำนี้จริงๆ คำนับร้อยนับพันคำตีกันอยู่ในหัวให้มั่วไปหมดไม่รู้จะสรรหาคำใดมาพูดให้ฮีชอลใจเย็นลงได้
"ฮันกยอง..นายเห็นชั้นเป็นอะไรกันเเน่ ทุกวันนี้ชั้นก็ยังเป็นแค่เครื่องสนองตัณหาของนายเท่านั้นใช่มั้ย"น้ำสีใสเริ่มไหลออกจากตาคู่กลมด้วยความน้อยใจ แต่คนนอกเช่นดงแฮที่มารับรู้การสนทนานี้ด้วยกลับนิ่งอึ้งด้วยความตกใจกับสิ่งที่เพิ่งได้รับรู้ว่าคุณหนูสุดที่รักของซีวอนเป็นอะไรกับฮันกยอง
อย่าให้ซีวอนได้รู้เลยเชียว..ฮันกยองไม่ได้ตายดีแน่..
"ที่ชั้นพานายมาที่นี่ ที่ชั้นพูด แสดงออกกับนายตลอดเวลาที่อยู่ที่นี่ นายยังไม่รู้อีกหรือไงว่าชั้นรู้สึกยังไงกับนายน่ะ ฮีชอล"
"แล้วเมื่อกี้นายกำลังทำอะไรอยู่ล่ะ"เมื่อเจอตอกกลับเช่นนี้ก็ไม่รู้จะตอบอะไรกลับไป เมื่อครู่มันเป็นเพียงความพลั้งเผลอชั่วครู่เท่านั้นเเละเขาก็ไม่ได้คิดอะไรกับดงเเฮอีกแล้วทำไมฮีชอลไม่คิดจะเชื่อใจกันบ้าง
"ชั้นจะไป"ร่างเล็กตวาดลั่นพร้อมกับเดินผ่านร่างของฮันกยองและดงแฮไปที่ประตู แต่ก่อนที่มือจะได้สัมผัสลูกบิดก็ถูกดึงมือเอาไว้เสียก่อน
"ชั้นไม่ให้นายไปไหนทั้งนั้น"
"นายไม่มีสิทธิ์มาสั่งชั้น!"ฮีชอลพูดเสียงเข้มก่อนที่จะสะบัดแขนออกสุดแรงทั้งๆที่รู้ว่าถึงยังไงก็คงไม่สามารถหลุดออกจากการจับกุมของร่างสูงได้ก็ตาม
"ทำไมชั้นจะไม่มีสิทธิ์"ชายหนุ่มพูดเสียงเครียดพร้อมยื่หน้าเข้าไปใกล้เเละพูดขึ้นราวกับจะตอกย้ำ"ชั้นเป็นเจ้าของนายทั้งร่างกายและหัวใจ"
"หัวใจของชั้นไม่ได้เป็นของนาย และร่างกายของชั้นมันก็เป็นของชั้นอยู่ดี นายไม่มีสิทธิ์"ฮีชอลกัดฟันตอบพร้อมมองใบหน้าหล่อด้วยความเกลียดชัง รู้สึกเกลียดตัวเองที่ยอมให้กับฮันกยองมากเกินไปจนสุดท้ายต้องเป็นตัวเองที่มานั่งเสียใจเเบบนี้
"ชั้นไม่ให้นายไปไหนทั้งนั้น"ชายหนุ่มพูดย้ำคำเดิมสายตาทั้งคู่จ้องไปที่ใบหน้าสวยอย่างท้าทาย ฮีชอลอ้าปากตั้งท่าจะด่าแต่เมื่อนึกหาทางหนีทีไล่ได้ก็เปลี่ยนจากทำหน้าตึงมาเป็นส่งยิ้มหวานให้อีกฝ่ายเเทน
ฮันกยองมองอาการที่เปลี่ยนไปของฮีชอลแล้วก็อดที่จะเเปลกใจไม่ได้แต่ไม่พูดอะไรออกไปทั้งนั้น และก็รู้ได้ในเวลาต่อมาว่าฮีชอลยิ้มเพราะอะไร
ร่างบางกระทืบเท้าลงไปบนเท้าของฮันกยองอย่างเเรงจน ร่างสูงสบถอกมาด้วยความเจ็บจนเผลอคลายมือที่จับฮีชอลออก ร่างบางสะบัดแขนอย่างเเรงอีกครั้งจนหลุดจากการจับกุมของฮันกยองเป็นที่สำเร็จจึงรีบบิดประตูให้เปิดออกและวิ่งออกไปทันที
"เฮ้ย ฮีชอล"ฮันกยองร้องลั่นสองขาก้าวยาวๆเตรียมวิ่งตามไปแต่เพราะนึกได้ว่ายังมีอีกคนหนึ่งอยู่ในห้องก็จำต้องหันมาประจันหน้ากับดงแฮอีกครั้ง
"นายจะทำแบบนี้ทำไมดงแฮ ทำแบบนี้ทำไม!!"ฮันกยองตวาดออกมาอีกครั้งในรอบวันด้วยความโกรธอย่างถึงที่สุด เขาไม่เคยรู้สึกโกรธใครเท่านี้มาก่อน และเพราะสีหน้าของฮันกยองในตอนนี้ช่างดูน่ากลัวร่างบางจึงอดที่จะกลัวขึ้นมาไม่ได้
"..."
"แล้วเราจะเห็นดีกัน"ฮันกยองตะคอกใส่อีกครั้งก่อนที่จะตะโกนเรียกชื่อของลูกน้องคนสนิท และทันทีที่เอ่ยเรียกคิบอมก็เดินออกมาจากมุมหนึ่งด้านนอกแทบจะในทันทีซึ่งการปรากฏตัวของชายหนุ่มทำให้ดงแฮหน้าซีดเผือดด้วยความตกใจ
อย่าบอกนะว่าคิบอมแอบดูจากตรงนั้นตั้งเเต่เเรก?
"คิบอม.."ดงแฮครางเรียกชื่อของชายหนุ่มเสียงแผ่ว สายตาจับจ้องไปที่ใบหน้าเรียบเฉยของคิบอม บอดี้การ์ดหนุ่มเดินเข้ามาในห้องโดยไม่คิดแม้แต่จะเเลดงแฮเเม้เเต่น้อย
"ครับ เจ้านาย"
"เห็นแล้วใช่มั้ยว่ามันเกิดอะไรขึ้น"ฮันกยองถามเสียงเข้มซึ่งลูกน้องหนุ่มก็พยักหน้ารับช้าๆ
"รู้ใช่มั้ยว่าต้องทำยังไง"
"ครับ"
"ดี ชั้นจะปล่อยให้นายจัดการ"ชายหนุ่มแค่นยิ้มส่งให้ร่างบางก่อนที่จะวิ่งตามฮีชอลออกไป ทั้งห้องมีเเต่ความเงียบสงบ มีเพียงเสียงหายใจเข้าออกของคนทั้งสองเท่านั้น คิบอมค่อยๆหันมามองดงแฮพร้อมถามเสียงเรียบ
"นายทำแบบนี้ทำไม"
"ชะ..ชั้น"
"นี่เหรอที่นายอยากจะพูด อยากจะปรับความเข้าใจกับฮันกยองงั้นเหรอ? ชั้นไม่น่าโง่เลย ไม่น่าเป็นไอ้โง่ให้นายหลอกถึงสองครั้ง"คิบอมเอ่ยเสียงเข้มพร้อมเดินเข้ามาประชิดร่างบอบบางที่ยืนตัวสั่น
ดงแฮก้าวถอยหลังหนีชายหนุ่มด้วยความกลัว ใบหน้ายามโกรธของคิบอมทำร้ายจิตใจเขาได้มากกว่าคำด่าทอเป็นสิบๆคำของฮันกยอง ร่างบางนึกอยากย้อนเวลากลับไปนัก เขาจะไม่ทำแบบนี้ จะไม่ทำให้คิบอมต้องมีสีหน้าเเบบนี้
"ชั้นตามนายมาตลอดเพราะอยากดูให้เห็นกับตาว่านายจะทำตามที่พูดไว้กับชั้น แต่มันก็ไม่ใช่"
"คิบอม.."
"นายเปลี่ยนไปมากนะ..อีดงแฮ"สายตาเย็นชาที่ถูกส่งมาทำให้ดงแฮอยากจะหนีไปจากห้องนี้ ดวงหน้าหวานฉายเเววตื่นตระหนกอย่างเห็นได้ชัด และเมื่อแผ่นหลังบางสัมผัสกับกำแพงก็ยิ่งกลัวมากขึ้น คิบอมย่างสุขุมมาใกล้ๆขึ้นเรื่อยๆจนในที่สุดร่างของทั้งสองก็ประชิดกัน
"เมื่อก่อนคงนอนกับคุณฮันกยองบ่อยแล้วใช่มั้ย ลองของใหม่ๆดูหน่อยจะเป็นยังไงหืม.."ตาทั้งสองข้างเบิกกว้างด้วยความตกใจกับคำพูดของคิบอม มือเล็กตั้งท่าจะตีแต่ก็ถูกสกัดไว้ด้วยมือของอีกฝ่ายเสียก่อน พอจะเอนตัวหนีมือหนาก็ล็อคเข้าที่เอวเล็กทำให้ขยับไปไหนไม่ได้ทำให้ในตอนนี้ดงแฮไม่มีทางหนีคิมคิบอมได้อย่างเเน่นอน
"ปล่อยชั้นนะคิบอม"ดงแฮร้องลั่นพร้อมสะบัดตัวไปมา แต่คิบอมในเวลานี้ดูเหมือนจะโกรธจนลืมทุกสิ่งไปเสียเเล้ว และดงแฮก็รู้ตัวว่าจะยกคำพูดอะไรขึ้นมาชายหนุ่มก็คงไม่ฟัง
"จะดิ้นทำไมล่ะ จะเล่นตัวไปถึงไหน"เมื่อพูดจบก็ส่งมือเข้าไปภายใต้สาบเสื้อตัวบางของดงแฮทันที ใบหน้าหล่อซุกไซร้ที่ซอกคอขาวอย่างที่ตนอยากทำมานานแต่พยายามข่มใจเอาไว้
ในวันนี้มันจะได้รับการปลดปล่อยเสียที
"อะ..อาา ปล่อยนะ"คำร้องขอของดงแฮแทบจะไม่เกิดผลใดๆเลยในเวลานี้ ร่างสูงเริ่มดูดหนักๆที่ซอกคอขาวเพื่อสร้างร่องรอยแสดงความเป็นเจ้าของเอาไว้ ก่อนที่จะไล่จูบลงมาจนถึงกระดูกไหปลาร้า
"คิ..บอม"
"อาา..หวานจริงๆ ถึงว่าเมื่อก่อนเจ้านายถึงไม่ยอมให้ใครเข้าใกล้นาย"คิบอมเอ่ยเบาๆพร้อมมองร่างกายของดงแฮด้วยความต้องการ มือหนาคว้าเข้าที่ชายเสื้อด้านล่างก่อนที่จะถกมันขึ้นไปพร้อมชูแขนของดงแฮขึ้นด้านบนและมัดมันด้วยเสื้อที่เพิ่งถอดเพื่อป้องกันการหนี
ร่างบางพยายามแก้มัดที่มือด้วยตนเองแต่เมื่อสะบัดมือเเรงๆจนเริ่มล้าก็รู้ตัวว่าคงไม่สามารถรอดพ้นจากพันธนาการนี้ไปได้ และเมื่อลิ้นร้อนของคิบอมลากวนไปรอบๆติ่งไตสีชมพูอ่อนที่แผ่นอกบางก็ร้องครางออกมาเสียงสั่น
"อะ..อาา จะ..ทำ อะไรน่ะ.."
"อย่าทำเป็นใสซื่อไปหน่อยเลยน่า"คิบอมเริ่มดูดหนักๆที่ยอดอกสีชมพูอ่อนด้วยความโหยหาก่อนที่จะเลื่อนตัวขึ้นไปจูบที่ริมฝีปากบางอย่างดูดดื่ม ลิ้นร้อนเริ่มแทรกเข้าไปในโพรงปากเล็กๆอย่างช้าๆซึ่งอีกฝ่ายก็ตอบรับกลับมาเป็นอย่างดี ลิ้นร้อนพันพัวกันภายในอย่างไม่มีใครยอมใครจนสุดท้ายคิบอมต้องเป็นฝ่ายผละออกมาเองเพราะกลัวว่าดงแฮจะกลั้นหายใจไม่ไหว
"ร่านจริงนะ ยอมกันง่ายๆแบบนี้น่ะ"เสียงทุ้มดังขึ้นพร้อมส่งรอยยิ้มเหยียดหยามไปให้ซึ่งดงแฮทำได้แค่ปรือตามองเท่านั้นเพราะในตอนนี้เขาอ่อนเเรงเหลือเกิน ขาที่ยืนอยู่ทั้งสองข้างแทบจะพยุงร่างเอาไว้ไม่ไหวคอยแต่จะทรุดลงอย่างนั้น เขาไม่อยากนอนกับใครง่ายๆแต่หากในตอนนี้เขาต้องโดนคิบอมทำอะไรต่อมิอะไรอยู่แล้วจะดีกว่าไหมหากเขาจะยอมรับสภาพและตอบรับชายหนุ่มกลับไปเพราะยังไงเสียดงแฮก็รักคิบอมอยู่แล้ว..
"อะ..อึก"
มือหนาเลื่อนลงไปถอดกางเกงขาสั้นของดงแฮออกก่อนที่จะอุ้มร่างเล็กขึ้น สองเท้าก้าวเข้าไปใกล้เตียงใหญ่ก่อนที่จะโยนทั้งร่างลงไปบนเตียงนุ่มนั้น ไม่สนใจใยดีเเม้เเต่น้อยว่าดงแฮจะเจ็บหรือไม่ เพราะตอนนี้เขาต้องการให้ดงแฮเจ็บปวดที่สุด และจำวันนี้ไปจนวันตาย
"โอ๊ย"เสียงหวานร้องขึ้นด้วยความเจ็บ แต่เมื่อปะทะเข้ากับสายตาเย็นชาของคิบอมเเล้วก็แทบจะร้องอะไรไม่ออกอีก
ร่างสูงถอดเสื้อผ้าตนเองออกอย่างรวดเร็วเหลือไว้เพียงกางเกงชั้นในเพียงตัวเดียวก่อนที่จะค่อยๆคลานขึ้นไปบนเตียงเเละนอนทาบทับร่างเล็กเอาไว้ ชานหนุ่มจัดการปลดปราการชิ้นสุดท้ายของดงแฮออกและเมื่อเห็นมันเต็มสองตาก็ยิ้มออกมาบางๆ
"มะ..มองอะไรน่ะ"ดงแฮร้องถามด้วยความอาย อยากจะหนีไปเสียไกลๆแต่เมื่อโดนถึงขนาดเเล้วก็คงหนีไม่พ้น คิบอมหุบยิ้มทันทีเมื่อนึกขึ้นได้ว่าไม่ควรใจอ่อนให้บดงแฮ มือหนาเลื่อนลงไปสัมผัสเบาๆที่ส่วนอ่อนไหวของร่างบางและเริ่มรูกรั้งมันขึ้นลงเป็นจังหวะ
"อะ..อ๊าาา"ดงแฮครางลั่นด้วยความเสียว สัมผัสที่เขาได้รับในวันนี้ช่างแปลกใหม่และสร้างความสุขให้ไม่น้อย คิบอมเลื่อนมือขึ้นลงเพียงไม่กี่ครั้งเมื่อส่วนสำคัญเริ่มสู้มือก็ละมือออกและแสยะยิ้มส่งให้
"คิดว่าจะได้บริการอะไรจากชั้นหรือไง"
"อะ..อึก"ร่างบางกัดฟันเเน่นเมื่อความต้องการเริ่มปะทุขึ้นมาจนเสียวไปหมด แต่อีกคนกลับไม่สานต่อให้มันจบ คิบอมมองใบหน้าหวานที่บ่งบอกถึงความอึดอัดแล้วก็ส่งยิ้มเย็นๆให้ก่อนที่จะเอ่ยต่อ
"อยากนักก็ทำเองเป็นไง"ไม่พูดเปล่าแต่ยื่นมือออกไปจับมือเรียวเล็กออกจากพันธนาการและเลื่อนมากอบกุมที่ส่วนสำคัญของเจ้าตัวเสียเองเเละจัดการสอนวิธีสำเร็จความใคร่ให้เสียเสร็จสรรพ ดงแฮมองมือตัวเองที่ถูกคิบอมจับเอาไว้อย่าอับอายแต่ก็ทำอะไรไม่ได้เพราะการที่ทำแบบนี้คงเป็นทางเดียวที่จะช่วยปลดปล่อยความอึกอัดที่มากมายขนาดนี้ได้
"อะ..อาาา"เมื่อมือเล็กเริ่มขยับแกนกายตนเองหนักและไวขึ้น คิบอมก็ปล่อยมือที่กุมมือนั้นอีกทีออกเพื่อมาถอดกางเกงชั้นในของตนเองก่อนที่จะโยนมันทิ้งไปข้างเตียง
ดงแฮเงยหน้าขึ้นมองแกนกายที่ชูชันเพราะเเรงอารมณ์ของคนด้านบนเเล้วก็หน้าซีดเผือดเพราะขนาดของมันใหญ่กว่าที่คิดมาก มากจนเขาไม่คิดว่าทั้งหมดนั่นจะสามารถเข้ามาภายในตัวของเขาได้
ร่างบางหยุดการเคลื่อนไหวนิ้วมือเมื่อน้ำสีขุ่นไหลพุ่งออกมา ร่างทั้งร่างเหนื่อยหอบและสั่นเพราะความเหนื่อย แต่พักได้ไม่นานก็ต้องสะดุ้งสุดตัวเมื่อมือของคิบอมเริ่มไล้วนไปที่ช่องทางสีสดด้านหลัง ร่างสูงส่งลิ้นเข้าไปชิมภายในช่องทางรักก่อนที่จะออกแรงหนักๆด้านในหลุมเล็กนั้นทำให้ดงแฮกรีดร้องอกมาด้วยความเสียวที่มากเกินจะห้ามไหว
"อ๊าาาาาาาาาาา..มัน..อ๊า..คิ..บอม"
"อาา.."คิบอมร้องครางในลำคอก่อนที่จะถอนลิ้นออกมาและจัดการฝังแกนกายของตนเองเข้าไปแทนที่อย่างรวดเร็วทำให้เจ้าของร่างที่โดนรุกล้ำสะดุ้งตัวโยนและกรีดร้องด้วยความเจ็บปวด
"อ๊าาา คิบอม มันเจ็บ อะ..เอาออกไปนะ อ๊าาาาาาา"ร่างเล็กดิ้นไปมาด้วยความเจ็บปวดและเกร็งไปทั้งตัว คิบอมมองภาพนั้นเเล้วตะคอกกลับเสียงห้วน
"อา..นายเกร็งมันก็เจ็บสิ อย่าเกร็ง"
"อะ..อาา"ดงแฮครางออกมาเบาๆพร้อมร่างกายที่เริ่มผ่อนคลายลงเรื่อยๆ และเมื่อทุกอย่างเริ่มเข้าที่คิบอมก็เริ่มกระเเทกร่างเข้าไปด้านในจนสุดในคราวเดียว
"อะ.."
"อาาา..นายรัดชั้นมากเกินไปแล้วนะ..ดงแฮ"คิบอมเอ่ยออกมาราวกับจะตำหนิแต่ใบหน้ากลับสุขสมกับแรงตอดรัดภายในที่บีบรัดส่วนสำคัญของเขาเป็นจังหวะ ส่วนเเข็งขืนถูกบังคับให้กระเเทกกระทั้นเข้าไปภายในเรื่อยๆ ก่อนที่จะหมุนควงภายในเพื่อเเตะจุดกระสันของร่างบาง
"อ๊าาา ตระ..ตรงนั้น"
"นี่เหรอ อาา..อย่ารัดชั้นมากนักสิ"เสียงทุ้มครางเบาๆก่อนที่จะเริ่มออกแรงกระแทกมากขึ้นสร้างความสุขสมให้คนด้านล่างไม่น้อยไปกว่ากัน
"เป็นไง ชั้นกับคุณฮันกยองใครเก่งกว่ากันล่ะ"ร่างสูงร้องถามเบาๆพร้อมสอดใส่เข้าไปลึกกว่าเดิม ดงแฮเด้งรับรงกระเเทกเข้าออกอย่างเป็นจังหวะ น้ำตาคลอเต็มหน่วยเพราะความเจ็บปวดที่มาพร้อมๆกับความสุขสม ปากบางสั่นเกินกว่าจะพูดอะไรออกมาได้ แต่ก็พยายามที่จะเอื้อนเอ่ยออกมาให้อีกฝ่ายได้ยิน
"ชะ ชั้น..ไม่เคย..มีอะไร..กับเกิง.."ทันทีที่สิ้นสุดคำพูด การกระทำทุกอย่างเเทบจะหยุดชะงัก คิบอมยังคงสอดใส่ต่อไปแต่ลดความเร็วลงและมองใบหน้าของคนที่ตนยังรักสุดหัวใจอย่างไม่อยากจะเชื่อหูตัวเอง
"นะ..นายว่ายังไงนะ"
"ชะ..ชั้นไม่เคยทำแบบนี้กับเกิง..อย่างมากก็แค่จูบเท่านั้นเเหละ"ดงแฮหอบสั่น แกนกายเล็กเริ่มชูชันขึ้นเเละเเข็งเกร็วเมื่อใกล้ถึงคราวปลดปล่อย คิบอมมองหน้าดงแฮก่อนที่จะถามขึ้นเบาๆด้วยความงง
"ชั้นไม่เข้าใจนายจริงๆดงแฮ ทำไมวันนี้นายถึงได้.."
"ชั้นบอกนายไม่ได้..ไม่ได้ อาาาา"เมื่อร่างเล็กเลี่ยงที่จะตอบเขาก็ไม่ถามต่อให้เสียเวลาเก็บเกี่ยวความสุขสม มือหนาเกาะกุมที่ส่วนสำคัญของดงแฮพร้อมรูดรั้งมันอรงๆเพื่อให้อีกฝ่ายปลดปล่อย ช่องทางด้านหลังก็ยังคงกระแทกเข้าไปอย่างสม่ำเสมอไม่เว่นช่วงให้พัก
"อ๊าาา จะไปแล้ววว"ดงแฮร้องลั่นก่อนที่น้ำรักจะไหลพุ่งออกมาจากส่วนปลายอีกครั้ง คิบอมละมือออกก่อนที่จะเร่งจังหวะที่ช่องทางด้านหลังให้มากกว่าเดิม ร่างบางที่เพิ่งปลดปล่อยไปไม่มีเเรงเหลือที่จะทำอะไรได้แต่นอนนิ่งให้อีกฝ่ายกระทได้ตามใจชอบ ร่างกายเล็กๆเคลื่อนไหวไปตามแรงกระทำของร่างสูง หากกระเเทกหนักเข้าก็เด้งรับจังหวะโดยอัตโนมัติทั้งๆที่เจ้าตัวไม่ได้บังคับร่างกายให้ทำ
"อาาาาา"คิบอมครางเสียงต่ำก่อนที่จะปลดปล่อยเข้าไปในช่องทางรักของดงแฮ แกนแกนใหญ่ยังคงคาอยู่ด้านใน ในขณะที่ร่างทั้งร่างล้มลงฟุบลงกับไหล่มมนของคนหน้าหวานอย่างอ่อนเเรง
"นายสุดยอดไปเลยดงแฮ"คำพูดสุดท้ายก่อนที่จะถอนแท่งร้อนออกมาและพลิกตัวไปนอนข้างๆคนที่นอนนิ่งอยู่ข้างๆ ดงแฮพยายามข่มตาให้หลับเพ่อหนีจากความคิดมากมายที่วิ่งงวนไปมาภายในหัว
เขาไม่ได้ต้องการทำแบบนี้เเต่เขาจำเป็นต้องทำเพื่อความอยู่รอด..เขาไม่ต้องการให้ใครผิดใจกัน ไม่อยากให้คิบอมเกลียดเขา แต่ที่ต้องทำก็เพราะความจำเป็น
ความจำเป็นที่บอกใครไม่ได้..
"ถ้าชั้นตื่นมาเเล้วนายต้องเล่าทุกเรื่องให้ชั้นฟังนะ"เสียงทุ้มดังขึ้นทั้งๆที่ดงแฮคาดว่าเขาน่าจะหลับไปแล้ว ร่างบางนอนนิ่งไม่ยอมตอบรับอะไรทั้งนั้นหวังให้อีกคนคิดว่าเขาหลับไปแล้ว
"ยังไงชั้นก็ไม่เชื่อว่านายจะทำอะไรลงไปอย่างไม่มีเหตุผล"คิบอมพูดเสียงแผ่วราวกับต้องการเตือนตนเองเสียมากกว่า"เพราะถึงนายจะหายไปกี่ปีนายก็ยังเป็นอีดงแฮอยู่ดี.."
ความเงียบมาเยือนห้องนอนหรูอีกครั้ง คิบอมไม่สนใจว่าห้องนี้เป็นห้องพักของเจ้านายเพราะเขารู้อยู่เเล้วว่าหากฮันกยองเจอตัวฮีชอลคงจะลากกลับไปที่คฤหาสถ์อย่างแน่นอน ดังนั้นจึงไม่จำเป็นต้องไว้หน้าใครเพราะที่นี่ ตอนนี้มีเพียงเขาเเละดงแฮเท่านั้น
ดงแฮลืมตาขึ้นในความมืดมิดเมื่อคิบอมเอื้อมมือไปกดปิดไฟ ห้องที่มืดสนิทในยามกลางคืนช่วยปกปิดน้ำตาที่ไหลออกมาจากดวงตาทั้งสองข้างของร่างบางได้เป็นอย่างดี ความผิดชอบชั่วดีตีกันอยู่ในหัวไม่หยุด เขาอยากจะเล่าทุกเรื่องให้คิบอมฟังเเต่ในใจส่วนลึกก็ขัดขวางเอาไว้เพราะคำสัญญาที่ให้ไว้กับคนคนนั้นว่าจะไม่เล่าเรื่องนี้ให้ใครคนอื่นฟังเด็ดขาด แต่เมื่อคำพูดเมื่อครู่ของคิบอมย้อนกลับเข้ามาในสมองมันก็เรียกความมั่นใจให้กับดงแฮได้อีกครั้ง..
หากการที่เขาจะเปิดใจเล่าเรื่องที่ผ่านมาให้ใครสักคนฟังคนคนนั้นคงต้องเป็นคิบอม..
ถึงเเม้ในวันนี้จะเต็มไปด้วยความโหดร้าย แต่การที่ทั้งเขาเเละคิบอมได้เป็นหนึ่งเดียวกันเขาจะถือเสียว่ามันเป็นเรื่องดี..
อา..ชั้นรักนายนะ..คิมคิบอม
TBC.
